ყალბია ინფორმაცია, თითქოს ევროკავშირის დირექტივების გამო აძლევდა საქართველო ბინადრობის უფლებას უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს

სოციალურ ქსელში ვრცელდება ინფორმაცია, თითქოს საქართველო უცხოელებს ბინადრობის ნებართვას ევროკავშირის დირექტივების შედეგად აძლევდა(არქივირებული ბმული). პოსტის ავტორის ეს მტკიცება რეალობას არ შეესაბამება. საქართველოს მიგრაციული პოლიტიკა და უცხოელებისთვის ბინადრობის ნებართვის გაცემის წესები განისაზღვრება საქართველოს შიდა კანონმდებლობით, კერძოდ, კანონით „უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ“. სწორედ ეს კანონი ადგენს საფუძვლებს, რომელთა მიხედვითაც, უცხოელს საქართველოში შეუძლია ბინადრობის ნებართვის მიღება მუშაობის, სწავლის, ოჯახის გაერთიანების, ინვესტიციის, მოკლევადიანი, უვადო, ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში დასაქმებული პირის, ან სხვა სამართლებრივ საფუძველზე.

ევროკავშირის დირექტივები, მათ შორის, არც ბინადრობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობა, საქართველოსთვის სავალდებულო არ არის, რადგან ისინი მოქმედებს მხოლოდ ევროკავშირის წევრ ქვეყნებში. მაგალითად, ევროკავშირის დირექტივა 2004/38/EC არეგულირებს ევროკავშირის მოქალაქეების თავისუფალ გადაადგილებასა და საცხოვრებლის უფლებას ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებში, მაგრამ იგი არ ვრცელდება ევროკავშირის არაწევრ ქვეყნებზე. შესაბამისად, ეს დირექტივა, ისევე როგორც სხვა დირექტივები ვერ იქნება იმის საფუძველი, რომ საქართველომ უცხოელებისთვის ბინადრობის ნებართვის სისტემა შემოიღოს.

სინამდვილეში, უცხოელებისთვის შედარებით ლიბერალური მიგრაციული რეჟიმი საქართველოში თავად სახელმწიფოს გადაწყვეტილებით ჩამოყალიბდა. 2000-იანი წლების შუა პერიოდში საქართველომ მიზანმიმართულად გაამარტივა ვიზებისა და ბინადრობის წესები ტურიზმის, ინვესტიციების და ეკონომიკური ურთიერთობების გასაძლიერებლად. მაგალითად, 2006 წელს საქართველომ ევროკავშირის მოქალაქეებისთვის ცალმხრივად გააუქმა ვიზები.

საქართველოს ევროკავშირთან თანამშრომლობა მიგრაციის სფეროში ძირითადად ეხება სხვა საკითხებს, მაგალითად, ვიზების ლიბერალიზაციის პროცესს, საზღვრის მართვასა და მიგრაციის ადმინისტრირების გაუმჯობესებას. თუმცა არც ასოცირების შეთანხმება და არც ევროკავშირის სხვა სამართლებრივი აქტები საქართველოს არ ავალდებულებს უცხოელებისთვის ბინადრობის ნებართვების გაცემას.

უფრო მეტიც, საქართველო-ევროკავშირის ასოცირების შეთანხმების მე-6 თავის (დაფუძნება, მომსახურებით ვაჭრობა და ელექტრონული კომერცია) 76-ე მუხლის მე-5 პუნქტში წერია, რომ “მოცემული თავი არ გამოიყენება იმ ღონისძიებების მიმართ, რომლებიც გავლენას ახდენს მხარის დასაქმების ბაზარზე დაშვების მაძიებელ ფიზიკურ პირებზე, ასევე ეს თავი არ ეხება მოქალაქეობასთან, მუდმივ რეზიდენტობასა და დასაქმებასთან დაკავშირებულ ღონისძიებებს.”

საქართველოს და ევროკავშირი 2013 წლიდან ჩართული იყვნენ ვიზების ლიბერალიზაციის დიალოგში, თუმცა ვიზების ლიბერალიზაციის სამოქმედო გეგმის ფარგლებში აღებული ვალდებულებები არ გულისხმობდა ისეთი კანონების მიღებას, რომლებიც უცხო ქვეყნის მოქალაქეებისთვის ბინადრობის გაცემის წესებს განსაზღვრავდა.

ამგვარად, მტკიცება, თითქოს საქართველოში უცხოელებისთვის ბინადრობის ნებართვა ევროკავშირის დირექტივების გამო არსებობდა, მცდარია. ეს ინსტიტუტი საქართველოს ეროვნული მიგრაციული პოლიტიკის ნაწილია და არა ევროკავშირის მიერ დაწესებული მოთხოვნა.